Seuten. Zo worden mutsen in België genoemd. En hoewel de mutsenplaag daar minder ernstige vormen heeft aangenomen dan in Nederland, vond de Vlaamse minister van werk het hoog tijd er iets aan te doen. Deze Monica de Coninck, een potige tante mét kinderen en een stevige carrière riep vrouwen op om aan het werk te gaan. En hoewel haar bewoordingen mild waren en haar argumenten legitiem viel half Vlaanderen over haar heen. En dus werd ik ingevlogen om haar bij te vallen in het TV programma Ter Zake. De minister maakt zich vooral zorgen over de economische zelfstandigheid van vrouwen. “Het eindigt niet altijd zo romantisch”, doceerde ze streng. Ze vindt dat vrouwen goede afspraken moeten maken met hun man over de rolverdeling thuis. Bovendien is gemiddeld maar 27 jaar werken gewoon niet genoeg nu we steeds ouder worden.

Duidelijke economische motieven. Ik vind echter dat er een andere reden is dat vrouwen lekker moeten gaan werken. Werken is namelijk leuk. Je wereld wordt groter, je ontmoet mensen die je anders nooit tegen zou komen, je krijgt waardering, het gebruiken van je talenten levert voldoening op. Je bent trots op jezelf. En je man en kinderen hebben een reden extra om trots op jou te zijn.

We moeten op een andere manier tegen werken gaan aankijken. Ik riep daartoe onlangs al op in een interview in het Vlaamse blad Vacature. Zullen we de kreet ‘zuurverdiende centen’ per direct afschaffen? Ik heb nog nooit één cent zuurverdiend. Vooral linkse politieke partijen in Nederland doen alsof werk een afschuwelijk strafkamp is waar je zo snel mogelijk uit zou moet ontsnappen. Als je allebei moet werken in een gezin, omdat je anders je huis en je vakanties niet kunt betalen, dan is dat volgens hen heel erg en moeten we daar iets aan doen.

De -met name linkse- politiek wil een cultuur in stand houden waarbij je met één modaal inkomen een gezin kunt onderhouden. Zolang we dat idee niet loslaten, verandert er nooit iets. Ik vind dat kwalijk, het in stand houden van een ideaalbeeld dat geen ideaalbeeld is. Ik heb eens een tijd niet kunnen werken omdat ik ziek was. En ik vond het vreselijk. Dat ik er maatschappelijk niet meer toe deed. Dat mijn wereld kleiner werd. Ik stortte me als een gek op allerlei vrijwilligerswerk. Ik riep een staatsgreep uit, richtte een republiek op. Alles om maar bezig te blijven en het gevoel te blijven houden dat ik iets nuttigs deed wat me ’s avonds een voldaan gevoel gaf. Je leest het ook vaak in interviews met winnaars van een loterij. Van het gewonnen geld lossen ze de hypotheek af, kopen ze een nieuwe auto en gaan ze op vakantie. Maar ze blijven veelal gewoon werken. Vaak in heel gewone banen trouwens.

Vrouwen moeten zich realiseren dat lekker thuis zitten met de kinderen niet zaligmakend is. Daarbuiten is het leven veel leuker! En nee, ga nou niet samen met je buurvrouw slabbetjes breien en verkopen in je webshop. Dan kom je nog niet los van de keukentafel en blijft je wereldje klein. Mijn eigen moeder voedde haar vier kinderen op, terwijl mijn vader de wereld over vloog om zijn imperium uit te bouwen. Mijn moeder zegt dat ze genoot van die tijd met haar gezin en dat geloof ik best. Maar nu -op haar 67ste- is ze een handel in tuinmeubelen begonnen die ze naar eigen inzicht laat fabriceren. En ik zie hoe ze opbloeit. Ze is nooit meer thuis als ik onverwacht langskom en als ik bel neemt ze de telefoon niet op. Maar de keren dat ik haar spreek vertelt ze met rode wangen over de leuke dingen die ze beleeft en de interessante mensen die ze ontmoet. Dat had ze wat mij betreft ook dertig jaar eerder mogen doen. Ondanks alle tijd die ze in ons stak is haar eettafel met kerstmis vaak angstvallig leeg. Want in elk gezin is wel gedoe en bovendien moeten er reizen gemaakt worden naar verre oorden en moet er genoten en geconsumeerd worden.

“Jij hebt makkelijk praten, jij hebt niet eens kinderen”, is het zure commentaar dat ik altijd krijg. Nou heb ik genoeg vriendinnen en zakenrelaties die er in slagen om met een gezin ook een (top)carrière te hebben. En ja, ik weet dat kinderopvang duur is en niet altijd goed geregeld. Ik heb zelf paarden. De stalling daarvan is ook duur en er bestaat geen paardenbijslag. Dat je financiële positie verandert als je kinderen krijgt is het gevolg van je eigen keuzes en dus moet je daar niet over zeuren. Bovendien is kinderopvang maar tijdelijk. Ook als je in die eerste jaren waarin je veel geld kwijt bent aan opvang nauwelijks genoeg verdient om dit te betalen is het wat mij betreft toch een betere keuze om te blijven werken. Los van het feit dat werken dus gewoon leuk is bouw je pensioen op, blijf je bij, ontwikkelt je salaris zich en blijf je financieel onafhankelijk.

Deze maand in het tijdschrift JAN. “Webwinkels zijn het nieuwste alibi van vrouwen om niet gewoon aan het werk te gaan”. Vorig jaar trof ik weer zo’n vrouw op een feestje. Toen ik haar vroeg naar haar broodwinning zei ze met een zweempje belangrijkheid in haar stem “ik ben ook ondernemer.” Dan zit ik dus op het puntje van mijn stoel. Want ondernemende vrouwen, daar ben ik altijd nieuwsgierig naar. Ze vertelde over haar juwelenhandel. En net toen ik wegdroomde bij rijke gevulde goodie bags van Cartier zei de vrouw dat de vindbaarheid van haar winkeltje in Google zo goed was. Oh nee, ik zat weer te praten met een slachtoffer van het webshop virus! Ja, ik ken de voorbeelden van de succesvolle webshops. Maar meestal is het gemuts en gepruts. En lukt het vrouwen niet eens om er één fatsoenlijk salaris uit te halen. Het feit dat er in de top honderd van succesvolle webwinkeleigenaren volgens het vakblad Twinkle slechts twee vrouwen staan, zegt genoeg. Nederland is een mutsenparadijs, waarin volwassen vrouwen winkeltje spelen. Lees meer in JAN.

HP de Tijd rekent keihard af met de emancipatieobstakels die vrouwen er graag bijhalen om hun gebrek aan ambitie te maskeren. Zo blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat vrouwen van nature niet minder ambitieus zijn dan mannen. Ook wordt de aanname dat slechte beschikbaarheid van kinderopvang een reden is voor weinig vrouwen aan de top via een open deur onderuit gehaald. Vrouwen op weg naar de top verdienen namelijk al vroeg in hun carrière genoeg om dit soort zaken goed te regelen. Wel blijken mannen nog steeds minder in het huishouden te doen en kiezen meisjes de verkeerde studie. In het artikel wordt ook de bloeddoddige beweging nog even aangehaald. HP de Tijd stelt vast dat de term nog slechts sporadisch valt. Dat is tijdelijk uiteraard.

Zo klinkt Bloeddoddig in het Engels. De lezingen over het boek en de bloeddoddige beweging gaan ook de grens over. Zoals hier bij Dell, voor de vrouwennetwerkclub van de computergigant. Vertalen blijkt niet nodig. Muts en Bloeddoddig snappen ze in het Engels ook. En dat je dus nooit in vrouwennetwerkclubjes moet gaan zitten.

Nee nee nee, ik ga geen prettige kerst hebben! Mag ik? Kerstmis is tegen mijn geloof. Val mij niet lastig met opgelegde feestelijkheden die door mensen van een ander geloof zijn bedacht. Nederland zou te klein zijn als aanhangers van elke andere religie hun overtuigingen zo zouden opdringen. Er zouden partijen tegen worden opgericht. Oh wacht. Ik ben niet tegen kerstmis. Ik ben tegen de úitwassen van kerstmis. Laten we een daad stellen tegen de Katholieke Kerk. De criminele organisatie die zijn misdaden gewoon afkoopt. En vervolgens belooft door te gaan op de ingeslagen weg. Sta dus op tegen kerstmis. En schaf het per direct af. Oh, nog een bloeddoddig kledingadviesje voor aankomend weekend: Paars!

Natuurlijk, er zijn meer boeken verschenen over anorexia. Ik wil ook niet beweren dat De Ana-files deze boeken allemaal overbodig maakt, want ik heb ze niet allemaal gelezen. Maar feit is dat Rianne Meijer een boek heeft geschreven dat je bij de strot grijpt.

Rianne Meijer (1980) kan om te beginnen geweldig schrijven. Ze rijgt zinnen aan elkaar alsof het slingers zijn, al is het in haar boek bepaald geen feest. Het begin alleen al: ‘Vijftien jaar. Een heleboel tijd om te verspillen aan calorieën tellen, uithongeren, kotsen en laxeren’, slik. Maar wat Meijer vervolgens doet is razendknap koorddansen op papier. Nergens slaat haar verhaal door in een klaagzang over ‘o, wat ben ik zielig’ of ‘wat een kutziekte heb ik toch’. Tegelijkertijd is ze nergens afstandelijk, maar juist zeer persoonlijk.

In het boek beschrijft Meijer het proces dat ze ingaat op het moment dat ze besluit zich aan te melden bij een kliniek voor eetstoornissen. We volgen haar herstelpogingen, die gaan met vallen en opstaan. Dat wil zeggen: keihard onderuit gaan en langzaam weer opkrabbelen. Meijer schreef het boek op basis van 66 blogs die ze onder het pseudoniem Anna met de wereld deelde op DeJaap.nl en die vervolgens werden opgepikt door uitgever Prometheus.
meer…

Ok, dus Pink Ribbon spendeert het geld niet aan het uit de wereld helpen van borstkanker. Nou ja, zo rollen goede doelen. Dat weten we al lang. Maar wat veel erger is, ze maken zich schuldig aan misleiding. Als communicatieprofessional kan je alleen maar respect hebben voor de jongens en meisjes van Pink Ribbon. Want ze hebben vakwerk geleverd. Pink Ribbon is als een hip, aantrekkelijk merk neergezet. Maar ze zijn vreselijk doorgeschoten. Want aan borstkanker gaan mensen dood. Je zou het bijna vergeten. We vieren één maal per jaar, in oktober, het feest van de borstkanker. Met sexy roze BH’s van Marlies Dekkers. En hippe borstkankerlaarsjes van Manfield, met zo’n schattig roze strikje eraan. Borstkanker is een glamour-hebbedingetje geworden. Met stoere vrouwen die de trend zetten met hun korte kekke kapsels. Nog even en meisjes van 18 zetten borstkanker op hun verlanglijstje. Net zo gaaf als anorexia. En dat is schadelijk. Dat is misleiding. Dat is misdadig. Je mag tegenwoordig niet meer rouwen als je borstkanker hebt. Borstkanker is een feestje geworden. Als je het hebt wordt je bijna gefeliciteerd. Mensen doen alsof je er niet meer dood aan kan gaan. Het is tijd om aangifte te doen tegen Pink Ribbon. De aanklacht: Pink Ribbon doet aan misleiding en heeft over de rug van borstkankerpatienten een niet kloppend imago gebouwd. Dat levert schade op voor borstkankerpatiënten. De eis is dat borstkanker weer het imago krijgt van een klote ziekte waar je dood aan kan gaan. Het feestimago moet van tafel. Zodat borstkankerpatiënten weer de steun krijgen waar ze recht op hebben. En de ruimte krijgen om te rouwen om hun ziekte. Mag kanker weer gewoon een klote ziekte worden, in plaats van een marketingfeestje? En bespaar ons gedraai over cijfers alsjeblieft. Ga dat geld uitgeven aan iets goeds en hef de tent daarna op. En ga je schamen Pink Ribbon!

Wie bietjes eet zal rood plassen. Wie zeerovers date zal een permanent gebroken hart hebben. Wen er maar aan en jank er niet over. Toch keek ik zondag verlangend naar een trein. Maar de hond van mijn moeder is ook net dood, dus dat is geen optie. Gelukkig stuitte ik via Twitter op een alternatief. De Psyche Party! Want psychisch in de war zijn is een feest! Dat je deelt met je vriendinnen. Vergeet professionele hulp. Praat elkaar lekker de trein onder. Want het kan altijd erger. Je weet toch. “Psycheparty’s zijn een variant op de Tupperware. Een avond waarin jullie gezamenlijk werken aan een positieve verandering in het leven!” Slimme vrouw trouwens hoor, de oprichtster Tamara Straatman. Genomineerd voor de Viva 400. Ze heeft een winnend business model in handen. Voor een enorme doelgroep. Want mutsen doen niet liever dan lekker bij elkaar kruipen en uithuilen over het leven. Een beter idee is je gewoon als een prinsesje melden bij een privékliniek en je door de beste psych even laten fixen. De eerste acht keer mag je nog gratis ook!

BREKEND gezondheidsnieuws uit Israël! Die Japanners met  hun mondkapjes hebben er niks van begrepen, want uitlaatgassen blijken misschien wel gezonder te zijn dan frisse berglucht. Onderzoekers aan de universiteit van Tel Aviv hebben ontdekt dat koolmonoxide een heilzame, narcotische werking heeft. Een kleine hijs aan een Range Rover Sport en je voelt de stress van je afglijden. Zo biedt de dagelijkse randwegfile meteen een natuurlijk tegengif tegen de stress en hectiek van het stadse leven. Onderzoeker Itzhak Schnell stuurde vier seizoenen lang een team van 36 studenten de stad in en ontdekte dat zijn proefkonijnen de meeste stress ondervonden op – shock! – plekken met veel mensen, zoals winkelcentra en markten. Maar hun spanningslevel werd beduidend lager als de lucht die ze inademden de juiste hoeveelheid koolmonoxide bevatte. Gezondheidsklachten leken de studenten er zo op het eerste gezicht niet van te krijgen, dus haal rustig een paar keer diep adem als de stadsbus nét voor je neus wegrijdt. Pas alleen wel een beetje op met experimenteel aan de uitlaat lurken en oude cv-ketels; te veel is nooit goed en koolmonoxide staat niet voor niks bekend als ‘de stille moordenaar‘.

Paniek! Trek snel uit die slip! We hebben te weinig seks! Uit een gezaghebbend Brits onderzoek onder 1031 vrouwen blijkt dat 66% procent van de ondervraagden ‘het’ maar één keer per week of nóg minder doet. Dit tot groot verdriet van onderzoekster Naomi Greenblatt. Want de vrouwen die wel nog regelmatig boven- of onderop hun partner kruipen, doen dat ook nog eens om de verkeerde redenen. We vinden het ‘een plicht’ en doen het ‘omdat het erbij hoort’. O ja, er waren ook nog vrouwen die iets riepen in de trant van ‘connecten met je partner’. “Doodzonde,” vindt Greenblatt dat. “Een actief seksleven reduceert stress, maakt je bekkenbodemspieren sterker, versterkt het imuunsysteem en verbrandt calorieën.” Seks omdat het gezond is dus. Voor wie nog niet spontaan zin krijgt, heeft Greenblatt (duidelijk een seksbeest) nog een reden om je vaker de vleselijke genoegens te laten smaken. “Vrouwen die minstens vier keer per week seks hebben, zien er tot tien jaar jonger uit dan hun werkelijke leeftijd. Seks is de fontein van de eeuwige jeugd!” Seks in hetzelfde rijtje als: meer sporten, gezond eten en minder drinken. Dat is net zo opwindend als een man in een kersttrui.